[:el]
…Ο Σωτήρης Δεμπόνος γράφει μια μουσική λυρική, θωπευτική, υπαινικτική με «δωματίου», folk και ηλεκτρονικά ηχοχρώματα. Μια μουσική που, με τον τρόπο που αναπτύσσεται, φαίνεται να συνοδεύει ουσιαστικά την κινηματογραφική αφήγηση – έναν τρόπο λεπτό και ιδιοφυή, χωρίς να γίνεται κατάχρηση στην εκφραστικότητα (τι θα απέμενε, τότε, στην εικόνα;), διατηρώντας όλα εκείνα τα «κενά», που είναι απαραίτητα προκειμένου να εξελιχθεί και να αναδειχθεί η φιλμική δράση…
Φώντας Τρούσας στο Δισκωρυχείον https://diskoryxeion.blogspot.com/2020/06/soundtrack.html
… Ο Νικολακάκης συνδυάζει επιδέξια τη λαογραφία και την αρχαία ελληνική μυθολογία και με μια σύγχρονη ματιά δημιουργεί μια ιστορία, στην οποία ο Έρωτας και ο Θανάτος συμβαδίζουν, αντί να είναι αντίθετοι μεταξύ τους. Πρόκειται για μια οικεία και ατμοσφαιρική ταινία τρόμου στην οποία οι σκηνές στο δάσος παίζουν μεγάλο ρόλο. Στα χέρια του Thodoros Mihopoulos, κλαδιά δέντρων, γρασίδι και θάμνοι παίρνουν μια απειλητική ποιότητα καθώς προχωρά το μυστήριο. Ο φωτισμός δίνει στον Δανάη μια νεράιδα, λευκή αύρα, σε πλήρη αντίθεση με τον Πάνο, ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται πάντα στις σκιές με τα βαρετά ρούχα του. Και με τη φωτιά να είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του παζλ, η εστία της καμπίνας χρησιμοποιείται τόσο ως πηγή μαλακού φωτός όσο και ως αφηγηματικό στοιχείο. Και οι δύο βασικοί ηθοποιοί κάνουν καλή δουλειά, αλλά η Κονίδη είναι εκείνη που … χτίζει έναν εφήμερο αλλά ακόμα πολύ παρόντα χαρακτήρα – μπορεί να είναι ένα μυθικό ον, αλλά σίγουρα δεν είναι φάντασμα.
Η μουσική του Σωτήρη Δεμπόνου συνδυάζει δημιουργικά τη μελαγχολία με το απόκοσμο και μυστηριώδες, συχνά μέσα στο ίδιο κομμάτι…
Κριτική στο cineuropa org https://cineuropa.org/en/newsdetail/378081/
[:en]
…Nikolakakis deftly mixes folklore and ancient Greek mythology and gives ia modern angle to create a story in which Eros and Thanatos go hand in hand, rather than being opposed to one another. It is an intimate and atmospheric arthouse horror film in which the forest setting plays a big role. In the hands of DoP Thodoros Mihopoulos, tree branches, grass and shrubs take on a menacing quality as the mystery progresses.
The lighting gives Danae a fairy-like, whitish aura, in stark contrast with Panos, who seems to always be in the shadows in his drab-coloured clothes. And with fire being a very important piece of the puzzle, the cabin’s hearth is used both as a source of soft light and as a narrative element.
Both main actors do a good job, but Konidi is the one to watch, as she builds an ephemeral but still very present character – she may be a mythical being, but she is definitely no ghost. Sotiris Debonos’ music creatively combines the melancholy and evocative with the eerie and mysterious, often within the same piece.
Review at cineuropa org https://cineuropa.org/en/newsdetail/378081/
[:]