[:el]“…Το άλμπουμ επιχειρεί να ισορροπήσει και το καταφέρνει στηριγμένο σε ποικίλα, ακόμη και σε αντιδιαμετρικά θα τα έλεγα περιβάλλοντα. Από την μια μεριά υπάρχει το folk, η παράδοση, η καντάδα π.χ., την οποίαν αισθητικώς αντιπροσωπεύει επαξίως το μαντολίνο ή το κάτι τέλος πάντων σαν μαντολίνο, που χειρίζεται ο Δεμπόνος, αλλά από την άλλη υπάρχουν και τα εξω-ελληνικά ηχοχρώματα, αυτά που έχουν να κάνουν με το rock, με το improv, με το noise, με τα δημιουργικά ηλεκτρονικά, με κάθε μικρή ή μεγάλη παρασπονδία, που μπορεί να γειτνιάζει με την ηχητική δολιοφθορά και το αφηρημένο…”
Αυτή η συνομιλία δεν είναι εύκολη. Θέλει και παικτικά κότσια, αλλά βασικά θέλει στιβαρό οδικό χάρτη – και εννοούμε τον τρόπο με τον οποίον θα επικοινωνήσουν οι συνθετικές ιδέες με το αυθόρμητο.
Η Fa.M.Or. είναι σωστά προσανατολισμένη – δεν υπάρχει λόγος. Είναι φανερό πως το θέμα έχει μελετηθεί επαρκώς και πως όσα εδώ προκύπτουν (τούτα τα οκτώ μέσης διάρκειας, χοντρικώς, tracks) δεν είναι αισθητικώς μαχητά. Είναι σίγουρα, σοβαρά, στιβαρά, απολύτως ενδιαφέροντα και οπωσδήποτε τοποθετημένα, με άνεση, μέσα στο χώρο του σύγχρονου rock-improv – εκείνου που δεν έρχεται να αποδομήσει τίποτα προηγούμενο, αλλά να δημιουργήσει νέα και ευεπίφορα στο ηχητικό παιγνίδι πλαίσια.”
Φώντας Τρούσας https://diskoryxeion.blogspot.com 12/9/2019
..Μπορείς σίγουρα να πεις ότι έχουν ένα πρωτότυπο ήχο, αψηφώντας τις εύκολες περιγραφές… (ο δίσκος) μου δημιούργησε την περιέργεια να τους ακούσω ζωντανά. Πώς εξελίσσεται τότε η ποικιλομορφία αυτών των προσεγγίσεων; Το υλικό, με έκανε να ξύνω το κεφάλι μου αλλά κυρίως να απολαύσω αυτό που άκουσα.
Frans de Waard http://www.vitalweekly.net/1208.html
[:en]
…”On the one hand there is folk, tradition, which aesthetically represents the mandolin or something like the mandolin, which is handled by Debonos, but on the other there are tones that have to do with rock, improv, noise, creative electronics….
…Fa.M.Or. is properly oriented. They are serious, robust, absolutely fascinating and definitely positioned in modern rock-improv… “.
Fontas Trousas https://diskoryxeion.blogspot.com 9/12/2019
“There are eight pieces here and to be honest I am not sure
what to make of this. There is something to be said for all the variation in approaches here, with
things being delicate and sparse, or rock-like (of course without any drums), or even a bit jazz-like,
such as in the opener ‘Diminuiti’ (even when it hardly qualifies as traditional jazz). With the addition
of the mandolin, there is also an element of folk music in here, cooking up a strange brew of sound…
…You can
surely say they have an original sound, defying easy descriptions. It all made me curious to hear
what they would sound like in concert; how does the diversity of these approaches work out then?
Now, it made me scratch my head and mostly enjoying what I heard.”
Frans de Waard http://www.vitalweekly.net/1208.html[:]